Ja,ja... in het ziekenhuis moet je liggen om dit af te werken. Dit is een werkstuk met perikelen en van lange adem.
Het zat zo : ik moest voor iemand de letter J maken uit een andere reeks met allemaal Winnie, met blauwe letters... maar die waren niet meer te krijgen. Dus ik kocht dit pakket. Ik vergrootte het patroon uit, letter per letter zodat ik daarop kon aanduiden hoever ik vorderde en toen de draden uitzoeken en wat bleek .... 5 kleuren te kort. Ik met mijn pakket terug naar de winkel en de winkeldame was niet zo vriendelijk. Ik zou zelf die draden verloren gedaan hebben; maar in haar winkel hing nog zo'n pakket en ik eiste dat. Na veel vijven en zessen zou ik dit krijgen, maar nu wou ik dat wel eens controleren in het bij zijn van die dame.
Je raadt het al..... ook in dat pakket ontbraken dezelfde kleuren. Dus....verontschuldigen van alle kanten. Ze zou het in orde brengen en het is in orde gekomen na 2 maanden. We hebben het toen eerst samen gecontroleerd op de kleuren. Toen ik ermee thuis kwam, had ik plots geen zin meer om te maken en het belandde ergens diep in mijn kast. Tot vorig jaar, toen kwam het terug voor de pinnen bij het opruimen...
Met goede moed ben ik er aan begonnen, maar het vorderde niet zo. Ik maakte 3 letters en toen wou ik weer eens iets anders en de verhuis naderde...dus helemaal geen tijd om kaartjes te maken of een kruissteekwerk.
En na de verhuis kwam mijn ziekenhuisopname: toen heb ik gezegd "dat werkje ga ik nu afmaken" en mijn kamergenote zei dat ik niet naar huis kon gaan als het niet klaar was. Op één of andere duistere manier is dat ook ter hore gekomen van mijn arts en die vroeg of mijn werkje af was, anders kreeg ik geen ontslagbrief..... maar het was klaar. Na 3 jaar is het eindelijk zo ver en kan ik het morgen naar de winkel brengen om het in te lijsten.
Waar gaat het hangen....dat is een goeie vraag...misschien op de kamer van één van de kleinkinderen. Het oudste heeft oma al eens over de arm gewreven??? Laat het nog weten als het zo ver is!!!